Roes speelt ‘We zullen wel zien waar we terechtkomen’

In 1861 reisde Alexine Tinne als eerste vrouwelijke ontdekkingsreiziger door de Sahara. Ze stuit op existentiële thema’s en wordt meer dan ooit geconfronteerd met haar verleden. Ondanks dat de wereld destijds nog volledig anders was, zijn de thema’s waarop ze stuit verrassend actueel. Want,  kun je verantwoordelijk worden gehouden voor de daden van je voorouders? En kun je het ooit goed doen? 

Roes bestaat uit Judith Oosterwijk (1998) en Sophie Laurence (1998) en wanneer Roes iets maakt, weet je zeker dat de rauwe randjes opgezocht zullen worden. De muzikale voorstelling is zowel sprankelend als spraakmakend en gaandeweg zal jij je net zo in – de toch niet zo onbevreesde –  Alexine gaan herkennen als Judith en Sophie hebben gedaan. Je zou de voorstelling bijna als  persoonlijk kunnen gaan bestempelen, maar misschien komt alles daar wel op neer.

Ze zingen over je eenzaam voelen te midden van honderd kamelen, bidden tot een God waar ze niet in geloven en vermengen het heden en verleden, want wat doet Thierry Baudet ineens in die voorstelling? Kleinkunst met invloeden van folk, jazz en stiekem ook wel Beatlesgitaartjes. Judith en Sophie staan bekend om hun rode haren, eigenwijze blikken en scherpzinnigheid. Ze vormen een goed duo, niet per sé door al deze overeenkomsten, maar vooral doordat ze elkaar aanvullen. Waar Judith de neiging heeft te verdwalen in haar melancholie en in details, is Sophie recht door zee en behoeder van de grote lijnen. Samen doen ze aan lullen én poetsen.